Είμαι πτώμα. Αυτές οι αναζωογονητικές εξορμήσεις στην επαρχία με εξοντώνουν.
Την Παρασκευή το βράδυ, στη δουλειά, παρά το μόνιμο “φλου” στα μάτια από την κούραση και το βουητό στα αυτιά από την αϋπνία, είχα μια από αυτές τις τρομακτικές στιγμές παλιμπαιδισμού. Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης κρίσης, δεν μπορούσα να σταματήσω να μουρμουρίζω από μέσα μου -και μάλλον και απ’ έξω μου αν κρίνω από τα βλέμματα των γύρω- “Sho-Sho-Sho-Shorofsky”. Όχι καλό για την επαγγελματική μου εικόνα
Εντάξει, πάντα ήθελα να είμαι ο Bruno… Και σήμερα νιώθω κάπως καλύτερα. Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον.
σχόλια